×
×  دانلود ریچارد کلایدرمن انتقاد پویا نیک‌ پور از اجرای ریچارد کلایدرمن

انتقاد پویا نیک‌ پور از اجرای ریچارد کلایدرمن

پلی‌بکِ رویای چند ساله!

یادداشت انتقادی درباره اتفاقات کنسرت ریچارد کلایدرمن

گراتومیک - پویا نیک‌ پور - آهنگساز و تنظیم‌کننده: در این سال‌ها چند باری زمزمه آمدن ریچارد کلایدرمن به ایران به گوش رسیده بود تا این‌که این اتفاق سرانجام در تیرماه افتاد و کلایدرمن که پیش از این اعلام کرده بود رویای اجرا در ایران را دارد، به کشور آمد؛ منتها بدون گروهش که گویا مشکلی در صدور ویزا برایشان پیش آمده بود. همین دلیل باعث همکاری یک ارکستر جوان به نام «ایستگاه» با این هنرمند پیشکسوت شد؛ نتیجه هم این‌که موسیقی به شکل پلی‌بک اجرا شد و فقط پیانو و درامز روی استیج نواختند!

می‌خواهم در این مطلب به چند نکته درباره این کنسرت اشاره کنم:

1- درست است که ریچارد کلایدرمن نوازنده قابلی بوده؛ اما به‌نظر او در این کنسرت به دقت و زیبایی گذشته‌هایش ننواخت. علاوه بر آن، مشخص بود که برای این اجرای پرتعداد، تمرین و آماده‌سازی دقیقی انجام نشده است. انتظار ما از این کنسرت، چیزی معادل کنسرت‌های قبلی مثل «لودوویکو اینائودی» بود که با گروهش به ایران آمد و یک موسیقی در سطح جهانی را به زیبایی اجرا کردند.

2 - موضوع دیگر، صدابرداری غیراستاندارد و ضعیف این کنسرت بود که در اکثر اوقات با موسیقی پلی‌بک زمینه و نداشتن اوج و فرود، از هیجان رفته‌رفته کاسته میشد! شما صدای زهی‌های یک ارکستر بزرگ شصت نفره را می‌شنیدید اما فکر کنم پانزده نفر روی استیج بودند! صدای ساکسُفون و گیتار الکتریک می‌آمد اما هیچ‌کدام روی صحنه نبودند! در واقع فقط درامر و آقای کلایدرمن می‌نواختند و باقی به اصطلاح به عنوان «دکور» حضور داشتند.

3 - طراحی استیج این برنامه بسیار ضعیف و معمولی انجام شده بود. آقای کلایدرمن در انتهای استیج میان نوازندگان ارکستر تقریبا قابل مشاهده نبود. معلوم نبود چرا چنین میزانسنی را انتخاب کرده‌اند. پیانو باید وسط استیج باشد، نه انتهای آن که فقط ردیف میانی بتوانند او را ببینند. انگار ایشان هیچ نظارتی روی این جریان‌های مهم نداشته است.

4 - از نظر من، اتفاق غم‌انگیز اینجا است که هنرمندی با این «لِیبل» به اجرا با چنین کیفیت پایینی راضی شود. آیا ایشان با این سطح کیفیت راضی به اجرا در کشورش یا جای دیگر در اروپا و امریکا می‌شد؟ البته این‌ها از ارزش‌های او کم نمی‌کند اما این نحوه اجرا و صدابرداری و انتخاب قطعات، متأسفانه توهین بزرگی به شعور مخاطبان بود. نود درصد از شنوندگانش خانواده‌هایی بودند که با قطعات معروفش خاطره داشتند به همین خاطر شاید این کنسرت توانسته باشد یک بخش از انتظارات را برآورده کند؛ آن‌هم به خاطر تِم‌های آشنایی که خیلی کوتاه توسط او اجرا شد. در واقع طبق اصول، برنامه‌گذار یا تهیه‌کننده باید با آرتیست در رابطه با لیست اجرایی او مشورت کند تا بدین صورت سلیقه و خاطرات مردم نادیده گرفته نشود!

5- اجرای سرود «ای ایران» یکی از نکات جالب این کنسرت بود. معمولاً هنرمندان وقتی به کشور دیگری سفر می‌کنند، المانی از موسیقی آن کشور را در کارشان لحاظ می‌کنند یا مثل آقای کلایدرمن یکی از قطعات آن کشور را انتخاب و با نواختنش هیجان بیشتری به مخاطب تزریق می‌کنند. البته دادن کاغذ نت‌هایش بعد از اجرای هر قطعه به مردم حاضر در سالن هم ایده جالبی بود و با این کار به لحاظ روانی توانست تأثیر بیشتری روی مخاطبانش بگذارد.

6 - مشخصاً وزارتخانه مربوطه باید حداقل یک چارچوب کیفی با هدف نظارت بر چگونگی برگزاری این نوع کنسرت‌ها در نظر بگیرد تا هنرمندانی که برای اجرا به ایران می‌آیند، جدا از اسم و رسمشان از حداقل استانداردهای لازم برای اجرا برخوردار باشند.

این‌که حتماً باید این کنسرت‌ها انجام شود خود دلیلی بر فرهنگ‌سازی و آشنایی مردم با این‌گونه هنرمندان به‌نام است لذا قصد بنده از این انتقادها، ارزش گذاشتن بر سلیقه مردم و بالا بردن سطح فرهنگی آنها است تا ایراد و خرده گرفتن از این‌گونه رویدادها. دوباره می‌گویم که قصدم به هیچ عنوان توهین به نوازندگان محترم و جوان این ارکستر نیست؛ آنها خیلی زحمت کشیده‌اند ولی چگونه حاضر شدند پشت یک موسیقی پلی‌بک بی‌کلام به عنوان «دکور» ظاهر شوند؟ برگزارکنندگان وقتی دیدند تیم اصلی به دلایلی از آمدن به ایران منع شده‌اند، حداقل باید اجرا را به دلیل نداشتن آمادگی کافی به تعویق می‌انداختند یا در چنین شرایط فشرده زمانی، اداره این ارکستر را به دست کاردانان می‌سپردند. ما این‌همه رهبر ارکستر، نوازنده و صدابردارهای خوب داریم، ارکستر سمفونیک داریم، چرا نباید از آنها حداقل مشورت گرفته شود؟

6 - اگر قرار باشد با چنین اجرایی شش شب سالن وزارت کشور پر شود، پس ما به عنوان رهبر و پیانیست داریم چه می‌کنیم؟ چرا این اتفاق برای امثال بچه‌های ما در این‌جا نمی‌افتد؟ ما خودمان بهترین‌ها را داریم؛ اما می‌رویم سطح متوسط یک کشور دیگر را می‌آوریم. موسیقی «ریچارد کلایدرمن» در ایران به‌خاطر ممنوعیت موسیقی باکلام در اوایل انقلاب تا اواسط دهه هفتاد اکثراً در مجامع عمومی، گالری‌ها و رستوران‌ها پخش می‌شد، لذا مردم با آن خاطرات زیادی داشتند و بالطبع از او استقبال خوبی به‌عمل آمد ولی جالب این است که چنین استقبالی در هیچ جای دنیا از این هنرمند انجام نشده بود و دقیقاً این نواقص باید با این استقبال توأم می‌شد!

نکته دیگر این‌که ما در کشور عزیزمان دارای هنرمندان برجسته و با استعدادی هستیم که باید برای معرفی آنها اهمیت بیشتری قائل شویم. قطعاً می‌توانیم با یک هزارم این مبالغ هنگفت در این شرایط اقتصادی با هدف حمایت از هنرمندان داخلی، موجبات کارآفرینی و شکوفایی و مطرح شدن این عزیزان را فراهم نماییم.

در پایان امیدوارم سطح فرهنگی و هنری کشورمان با سرعتی بیش از قبل ارتقاء یابد تا هنرمندان این مرز و بوم ابتدا در کشور عزیزمان ایران و سپس در همه جای دنیا شناخته و شنیده شوند. به امید آن روز...

   





Richard Clayderman
پلی‌بکِ رویای چند ساله!یادداشت انتقادی درباره اتفاقات کنسرت ریچارد کلایدرمنگراتومیک - پویا نیک‌ پور - آهنگساز و تنظیم‌کننده: در این سال‌ها چند باری زمزمه آمدن ریچارد کلایدرمن به ایران به گوش رسیده بود تا این‌که این اتفاق سرانجام در تیرماه افتاد و کلایدرمن که پیش از این اعلام کرده بود رویای اجرا در ایران را دارد، به کشور آمد؛ منتها بدون گروهش که گویا مشکلی در صدور ویزا برایشان پیش آمده بود. همین دلیل باعث همکاری یک ارکستر جوان به نام «ایستگاه» با این هنرمند پیشکسوت شد؛ نتیجه هم این‌که موسیقی به شکل پلی‌بک اجرا شد و فقط پیانو و درامز روی استیج نواختند!می‌خواهم در این مطلب به چند نکته درباره این کنسرت اشاره کنم:1- درست است که ریچارد کلایدرمن نوازنده قابلی بوده؛ اما به‌نظر او در این کنسرت به دقت و زیبایی گذشته‌هایش ننواخت. علاوه بر آن، مشخص بود که برای این اجرای پرتعداد، تمرین و آماده‌سازی دقیقی انجام نشده است. انتظار ما از این کنسرت، چیزی معادل کنسرت‌های قبلی مثل «لودوویکو اینائودی» بود که با گروهش به ایران آمد و یک موسیقی در سطح جهانی را به زیبایی اجرا کردند.2 - موضوع دیگر، صدابرداری غیراستاندارد و ضعیف این کنسرت بود که در اکثر اوقات با موسیقی پلی‌بک زمینه و نداشتن اوج و فرود، از هیجان رفته‌رفته کاسته میشد! شما صدای زهی‌های یک ارکستر بزرگ شصت نفره را می‌شنیدید اما فکر کنم پانزده نفر روی استیج بودند! صدای ساکسُفون و گیتار الکتریک می‌آمد اما هیچ‌کدام روی صحنه نبودند! در واقع فقط درامر و آقای کلایدرمن می‌نواختند و باقی به اصطلاح به عنوان «دکور» حضور داشتند.3 - طراحی استیج این برنامه بسیار ضعیف و معمولی انجام شده بود. آقای کلایدرمن در انتهای استیج میان نوازندگان ارکستر تقریبا قابل مشاهده نبود. معلوم نبود چرا چنین میزانسنی را انتخاب کرده‌اند. پیانو باید وسط استیج باشد، نه انتهای آن که فقط ردیف میانی بتوانند او را ببینند. انگار ایشان هیچ نظارتی روی این جریان‌های مهم نداشته است.4 - از نظر من، اتفاق غم‌انگیز اینجا است که هنرمندی با این «لِیبل» به اجرا با چنین کیفیت پایینی راضی شود. آیا ایشان با این سطح کیفیت راضی به اجرا در کشورش یا جای دیگر در اروپا و امریکا می‌شد؟ البته این‌ها از ارزش‌های او کم نمی‌کند اما این نحوه اجرا و صدابرداری و انتخاب قطعات، متأسفانه توهین بزرگی به شعور مخاطبان بود. نود درصد از شنوندگانش خانواده‌هایی بودند که با قطعات معروفش خاطره داشتند به همین خاطر شاید این کنسرت توانسته باشد یک بخش از انتظارات را برآورده کند؛ آن‌هم به خاطر تِم‌های آشنایی که خیلی کوتاه توسط او اجرا شد. در واقع طبق اصول، برنامه‌گذار یا تهیه‌کننده باید با آرتیست در رابطه با لیست اجرایی او مشورت کند تا بدین صورت سلیقه و خاطرات مردم نادیده گرفته نشود!5- اجرای سرود «ای ایران» یکی از نکات جالب این کنسرت بود. معمولاً هنرمندان وقتی به کشور دیگری سفر می‌کنند، المانی از موسیقی آن کشور را در کارشان لحاظ می‌کنند یا مثل آقای کلایدرمن یکی از قطعات آن کشور را انتخاب و با نواختنش هیجان بیشتری به مخاطب تزریق می‌کنند. البته دادن کاغذ نت‌هایش بعد از اجرای هر قطعه به مردم حاضر در سالن هم ایده جالبی بود و با این کار به لحاظ روانی توانست تأثیر بیشتری روی مخاطبانش بگذارد.6 - مشخصاً وزارتخانه مربوطه باید حداقل یک چارچوب کیفی با هدف نظارت بر چگونگی برگزاری این نوع کنسرت‌ها در نظر بگیرد تا هنرمندانی که برای اجرا به ایران می‌آیند، جدا از اسم و رسمشان از حداقل استانداردهای لازم برای اجرا برخوردار باشند.این‌که حتماً باید این کنسرت‌ها انجام شود خود دلیلی بر فرهنگ‌سازی و آشنایی مردم با این‌گونه هنرمندان به‌نام است لذا قصد بنده از این انتقادها، ارزش گذاشتن بر سلیقه مردم و بالا بردن سطح فرهنگی آنها است تا ایراد و خرده گرفتن از این‌گونه رویدادها. دوباره می‌گویم که قصدم به هیچ عنوان توهین به نوازندگان محترم و جوان این ارکستر نیست؛ آنها خیلی زحمت کشیده‌اند ولی چگونه حاضر شدند پشت یک موسیقی پلی‌بک بی‌کلام به عنوان «دکور» ظاهر شوند؟ برگزارکنندگان وقتی دیدند تیم اصلی به دلایلی از آمدن به ایران منع شده‌اند، حداقل باید اجرا را به دلیل نداشتن آمادگی کافی به تعویق می‌انداختند یا در چنین شرایط فشرده زمانی، اداره این ارکستر را به دست کاردانان می‌سپردند. ما این‌همه رهبر ارکستر، نوازنده و صدابردارهای خوب داریم، ارکستر سمفونیک داریم، چرا نباید از آنها حداقل مشورت گرفته شود؟6 - اگر قرار باشد با چنین اجرایی شش شب سالن وزارت کشور پر شود، پس ما به عنوان رهبر و پیانیست داریم چه می‌کنیم؟ چرا این اتفاق برای امثال بچه‌های ما در این‌جا نمی‌افتد؟ ما خودمان بهترین‌ها را داریم؛ اما می‌رویم سطح متوسط یک کشور دیگر را می‌آوریم. موسیقی «ریچارد کلایدرمن» در ایران به‌خاطر ممنوعیت موسیقی باکلام در اوایل انقلاب تا اواسط دهه هفتاد اکثراً در مجامع عمومی، گالری‌ها و رستوران‌ها پخش می‌شد، لذا مردم با آن خاطرات زیادی داشتند و بالطبع از او استقبال خوبی به‌عمل آمد ولی جالب این است که چنین استقبالی در هیچ جای دنیا از این هنرمند انجام نشده بود و دقیقاً این نواقص باید با این استقبال توأم می‌شد!نکته دیگر این‌که ما در کشور عزیزمان دارای هنرمندان برجسته و با استعدادی هستیم که باید برای معرفی آنها اهمیت بیشتری قائل شویم. قطعاً می‌توانیم با یک هزارم این مبالغ هنگفت در این شرایط اقتصادی با هدف حمایت از هنرمندان داخلی، موجبات کارآفرینی و شکوفایی و مطرح شدن این عزیزان را فراهم نماییم.در پایان امیدوارم سطح فرهنگی و هنری کشورمان با سرعتی بیش از قبل ارتقاء یابد تا هنرمندان این مرز و بوم ابتدا در کشور عزیزمان ایران و سپس در همه جای دنیا شناخته و شنیده شوند. به امید آن روز...   

پلی‌بکِ رویای چند ساله!

یادداشت انتقادی درباره اتفاقات کنسرت ریچارد کلایدرمن

گراتومیک - پویا نیک‌ پور - آهنگساز و تنظیم‌کننده: در این سال‌ها چند باری زمزمه آمدن ریچارد کلایدرمن به ایران به گوش رسیده بود تا این‌که این اتفاق سرانجام در تیرماه افتاد و کلایدرمن که پیش از این اعلام کرده بود رویای اجرا در ایران را دارد، به کشور آمد؛ منتها بدون گروهش که گویا مشکلی در صدور ویزا برایشان پیش آمده بود. همین دلیل باعث همکاری یک ارکستر جوان به نام «ایستگاه» با این هنرمند پیشکسوت شد؛ نتیجه هم این‌که موسیقی به شکل پلی‌بک اجرا شد و فقط پیانو و درامز روی استیج نواختند!

می‌خواهم در این مطلب به چند نکته درباره این کنسرت اشاره کنم:

1- درست است که ریچارد کلایدرمن نوازنده قابلی بوده؛ اما به‌نظر او در این کنسرت به دقت و زیبایی گذشته‌هایش ننواخت. علاوه بر آن، مشخص بود که برای این اجرای پرتعداد، تمرین و آماده‌سازی دقیقی انجام نشده است. انتظار ما از این کنسرت، چیزی معادل کنسرت‌های قبلی مثل «لودوویکو اینائودی» بود که با گروهش به ایران آمد و یک موسیقی در سطح جهانی را به زیبایی اجرا کردند.

2 - موضوع دیگر، صدابرداری غیراستاندارد و ضعیف این کنسرت بود که در اکثر اوقات با موسیقی پلی‌بک زمینه و نداشتن اوج و فرود، از هیجان رفته‌رفته کاسته میشد! شما صدای زهی‌های یک ارکستر بزرگ شصت نفره را می‌شنیدید اما فکر کنم پانزده نفر روی استیج بودند! صدای ساکسُفون و گیتار الکتریک می‌آمد اما هیچ‌کدام روی صحنه نبودند! در واقع فقط درامر و آقای کلایدرمن می‌نواختند و باقی به اصطلاح به عنوان «دکور» حضور داشتند.

3 - طراحی استیج این برنامه بسیار ضعیف و معمولی انجام شده بود. آقای کلایدرمن در انتهای استیج میان نوازندگان ارکستر تقریبا قابل مشاهده نبود. معلوم نبود چرا چنین میزانسنی را انتخاب کرده‌اند. پیانو باید وسط استیج باشد، نه انتهای آن که فقط ردیف میانی بتوانند او را ببینند. انگار ایشان هیچ نظارتی روی این جریان‌های مهم نداشته است.

4 - از نظر من، اتفاق غم‌انگیز اینجا است که هنرمندی با این «لِیبل» به اجرا با چنین کیفیت پایینی راضی شود. آیا ایشان با این سطح کیفیت راضی به اجرا در کشورش یا جای دیگر در اروپا و امریکا می‌شد؟ البته این‌ها از ارزش‌های او کم نمی‌کند اما این نحوه اجرا و صدابرداری و انتخاب قطعات، متأسفانه توهین بزرگی به شعور مخاطبان بود. نود درصد از شنوندگانش خانواده‌هایی بودند که با قطعات معروفش خاطره داشتند به همین خاطر شاید این کنسرت توانسته باشد یک بخش از انتظارات را برآورده کند؛ آن‌هم به خاطر تِم‌های آشنایی که خیلی کوتاه توسط او اجرا شد. در واقع طبق اصول، برنامه‌گذار یا تهیه‌کننده باید با آرتیست در رابطه با لیست اجرایی او مشورت کند تا بدین صورت سلیقه و خاطرات مردم نادیده گرفته نشود!

5- اجرای سرود «ای ایران» یکی از نکات جالب این کنسرت بود. معمولاً هنرمندان وقتی به کشور دیگری سفر می‌کنند، المانی از موسیقی آن کشور را در کارشان لحاظ می‌کنند یا مثل آقای کلایدرمن یکی از قطعات آن کشور را انتخاب و با نواختنش هیجان بیشتری به مخاطب تزریق می‌کنند. البته دادن کاغذ نت‌هایش بعد از اجرای هر قطعه به مردم حاضر در سالن هم ایده جالبی بود و با این کار به لحاظ روانی توانست تأثیر بیشتری روی مخاطبانش بگذارد.

6 - مشخصاً وزارتخانه مربوطه باید حداقل یک چارچوب کیفی با هدف نظارت بر چگونگی برگزاری این نوع کنسرت‌ها در نظر بگیرد تا هنرمندانی که برای اجرا به ایران می‌آیند، جدا از اسم و رسمشان از حداقل استانداردهای لازم برای اجرا برخوردار باشند.

این‌که حتماً باید این کنسرت‌ها انجام شود خود دلیلی بر فرهنگ‌سازی و آشنایی مردم با این‌گونه هنرمندان به‌نام است لذا قصد بنده از این انتقادها، ارزش گذاشتن بر سلیقه مردم و بالا بردن سطح فرهنگی آنها است تا ایراد و خرده گرفتن از این‌گونه رویدادها. دوباره می‌گویم که قصدم به هیچ عنوان توهین به نوازندگان محترم و جوان این ارکستر نیست؛ آنها خیلی زحمت کشیده‌اند ولی چگونه حاضر شدند پشت یک موسیقی پلی‌بک بی‌کلام به عنوان «دکور» ظاهر شوند؟ برگزارکنندگان وقتی دیدند تیم اصلی به دلایلی از آمدن به ایران منع شده‌اند، حداقل باید اجرا را به دلیل نداشتن آمادگی کافی به تعویق می‌انداختند یا در چنین شرایط فشرده زمانی، اداره این ارکستر را به دست کاردانان می‌سپردند. ما این‌همه رهبر ارکستر، نوازنده و صدابردارهای خوب داریم، ارکستر سمفونیک داریم، چرا نباید از آنها حداقل مشورت گرفته شود؟

6 - اگر قرار باشد با چنین اجرایی شش شب سالن وزارت کشور پر شود، پس ما به عنوان رهبر و پیانیست داریم چه می‌کنیم؟ چرا این اتفاق برای امثال بچه‌های ما در این‌جا نمی‌افتد؟ ما خودمان بهترین‌ها را داریم؛ اما می‌رویم سطح متوسط یک کشور دیگر را می‌آوریم. موسیقی «ریچارد کلایدرمن» در ایران به‌خاطر ممنوعیت موسیقی باکلام در اوایل انقلاب تا اواسط دهه هفتاد اکثراً در مجامع عمومی، گالری‌ها و رستوران‌ها پخش می‌شد، لذا مردم با آن خاطرات زیادی داشتند و بالطبع از او استقبال خوبی به‌عمل آمد ولی جالب این است که چنین استقبالی در هیچ جای دنیا از این هنرمند انجام نشده بود و دقیقاً این نواقص باید با این استقبال توأم می‌شد!

نکته دیگر این‌که ما در کشور عزیزمان دارای هنرمندان برجسته و با استعدادی هستیم که باید برای معرفی آنها اهمیت بیشتری قائل شویم. قطعاً می‌توانیم با یک هزارم این مبالغ هنگفت در این شرایط اقتصادی با هدف حمایت از هنرمندان داخلی، موجبات کارآفرینی و شکوفایی و مطرح شدن این عزیزان را فراهم نماییم.

در پایان امیدوارم سطح فرهنگی و هنری کشورمان با سرعتی بیش از قبل ارتقاء یابد تا هنرمندان این مرز و بوم ابتدا در کشور عزیزمان ایران و سپس در همه جای دنیا شناخته و شنیده شوند. به امید آن روز...

   
ریچارد کلایدرمن
انتقاد پویا نیک‌ پور از اجرای ریچارد کلایدرمن
2018 / 07 / 01
Richard Clayderman Richard Clayderman news آخرین خبر از ریچارد کلایدرمن اخبار موسیقی اخبار موسیقی پاپ خبر جدید در مورد ریچارد کلایدرمن خبرای جدید ازریچارد کلایدرمن درباره ریچارد کلایدرمن ریچارد کلایدرمن